W niedzielę, 21 lutego 1926 roku, studio przy ulicy Narbutta w Warszawie odwiedziła rodzina Szymanowskich, a dokładnie brat Karola Szymanowskiego – Feliks – i jego siostra, Stanisława. Byli oni bohaterami drugiej części wieczornej audycji.

Występ p. Stanisławy Korwin-Szymanowskiej należy zaliczyć do najudatniejszego koncertu stacji warszawskiej. Piękny głos, czar interpretacji, precyzja i muzykalność wyczuwająca się w opracowaniu każdej frazy muzycznej, niewymuszoność i subtelność całego sposobu śpiewania p. Korwin-Szymanowskiej oddał znakomicie mikrofon obdarzając słuchaczy rzadko przeżywanemi wrażeniami artystycznemi. Znakomicie uzupełnił koncert p. Feliks Szymanowski, wykazując jeszcze raz zalety pierwszorzędnego pjanisty. Bogaty i umiejętnie ułożony program oraz znakomici wykonawcy kwalifikują wieczór ten do najświetniejszych audycji Stacji Warszawskiej.

To tradycyjnie recenzja Lula z „Radjofonu Polskiego”. W programie znalazły się utwory m.in. Pucciniego, Durpaca, Moniuszki, Brahmsa i Chopina. W części pierwszej zaś zainaugurowano nadawanie wykładów poświęconych historii Polski – choć nie należały one jeszcze do zapowiadanego cyklu powszechnych wykładów przez radio. Te rozpoczęły się dzień później.

Kierownictwu Radjostacji udało się pozyskać do wygłoszenia cyklu odczytów z dziejów najnowszej historji Polski znakomitego historyka prof. Henryka Mościckiego, który zaprezentował się słuchaczom radjofonicznym jako świetny prelegent dnia 31 stycznia. Jak nas informują, zamierza prof. Mościcki w cyklu odczytów związanych tematem ogólnym, z których jednak każdy odczyt stanowić będzie całość zwartą i skończoną, przedstawić nam najnowszą historję Polski. Poczynając od epoki rozbiorów doprowadzi prelegent odczyty swe poprzez Epokę Napoleońską, Powstania itd. do chwili obecnej. Szczególnie uwzględniając dzieje najnowsze – to znaczy epokę Wojny Światowej – Wojnę Polsko-Bolszewicką i hsitorję powstania obecnego Pańśtwa Polskiego. Odczyty te wygłaszane będą co niedzielę od godziny 18:00 i trwać będą od 20-tu minut do pół godziny – zależnie od objętości materiału odczytu poszczególnego.

A tak Lul skomentował odczyt po emisji:

Cykl wykładów z dziejów najnowszej historji Polski zaczął prof. Mościcki świetną analizą przyczyn upadku Państwa Polskiego oraz charakterystyką zaboru austrjackiego i pruskiego. W szczupłe ramki jednego kwadransa umiał prelegent zamknąć ogromnie syntetyczny lecz niemniej żywy i plastyczny obraz poruszonych zagadnień.

Na zakończenie tradycyjnie nadano skrzynkę pocztową Stanisława Odyńca.

…Od czasu jak mam w domu radjo, spędzam przy nim prawdziwie miłe chwile. Ze szczególniejszem zainteresowaniem słucham produkcji Warszawskiej Stacji, uważam, że stają się one coraz bardziej zajmujące. Myślę też, że powinny podobać się wszystkim, każdy znaleźć tam może to, co go specjalnie interesuje… Hanna Żarnecka

Nawiązując do poruszonej sprawy – robotnik a radjo – myślę, że jest to ten jedyny cudowny wynalazek, który pozwoli kształcić i dokształcać nasz świat robotniczy. Zgodzona przezemnie z głuchej wsi młoda dziewczyna, bawiąc dzieci moje, śpiewa im z ekstazą piosenki „Zuzanno, ach”, różne „one i lans stepy” itd, ale Mickiewicz „nie dożył tej pociechy…”. I otucha rośnie, gdy patrzę na fotografję w 3-im numerze Radjofonu: rodzina robotnicza przy radjo. Oby ich conajwięcej było! W. Kraszewski, Dyr. Śred. Szk. Roln. w Sobieszynie

…Należę do melomanów, dlatego jestem wielkim zwolennikiem radja – i kogo tylko spotkam – na posiadanie radja namawiam. Szczególniej dla księży radjo jest bardzo ciekawym, miłym, pożytecznym przedmiotem. Ciężkie warunki finansowe wielu moich kolegów powstrzymują od nabywania radja. Uważam, że niezadługo przez radjo będziemy słyszeli nie dwa – trzy telegramy, ale choć kwintesencję artykułów z gazet codziennych… A może i religijne rzeczy Warszawa, na wzór zagranicy, będzie podawała, skoro radjo ma tak uniwersalny zakres? Naturalnie musiałaby to akceptować wyższa Władza Duchowna… Ks. R. Dziegiński

Codziennie siedzę przy odbiorniku swojej roboty, wsłuchując się w piękne numery programów koncertowych i cieszę się, że wielki nakład trudów i zabiegów, który Sz. Pan włożył dla zorganizowania tej instytucji nie poszedł na marne i że u moich współsłuchaczy z każdym dniem rozwija się stopień umuzykalnienia i wzmaga się pożądanie słuchania utworów o charakterze coraz poważniejszym. Muzyka to nektar boski. Ludzie pozbawieni muzykalnego słuchu to ludzie ułomni. Natomiast ci, którzy znajdują zadowolenie w słuchaniu muzyki, mogą sobie powiedzieć, że warto jest żyć choćby dlatego, żeby od czasu do czasu napawać się utworami utalentowanych kompozytorów… Słyszałem dużo dobrych odbiorów, ale jednakże nie miałem pojęcia, żeby drogą przesyłania drgań elektromagnetycznych można było w ciszy domowego ogniska, przy starannem doregulowaniu aparatu otrzymać odbiór przy tak wiernem zachowaniu charakteru brzmienia instrumentów, śpiewności tonów i wszystkich „nuance’ów” gry artystycznej… inż. E. Gegel

Ilustracja tytułowa: Feliks Szymanowski, Stanisława Korwin Szymanowska

Źródło ilustracji tytułowej: „Radjofon Polski” 8/1926; „Rzeczpospolita”, 28.02.1926