Pisaliśmy już o odbiornikach radiowych instalowanych w lokalach gastronomicznych w Warszawie. Nie ma co się dziwić, że z czasem moda ta dotarła również na prowincję. W Grodnie jako jeden z pierwszych tematem tym zainteresował się L. Szypowski, właściciel cukierni mieszczącej się przy ulicy Pocztowej 11. Jego lokal, wyremontowany przed latem 1925 roku, prezentował się następująco:

Utworzyła się ładna i duża sala zastawiona nowiutkiemi stolikami o czystych białych marmurowych blatach. W głębi umieszczono sprowadzone z Warszawy nowiutkie pianino o miękkich pieściwych tonach oraz pulpit dla skrzypaczki, w cukierni bowiem koncertuje duet, z czasem jednak orkiestra podobno zostanie powiększoną. Cukiernię zapewno tłumnie nawiedzać będą młode małżeństwa, wspaniałe bowiem okazy bocianów malowanych na ścianach stanowić będą dobry prognostyk. Niewinne zaś pareczki siadać dla pewności będą pod również niewinnemi motylkami lub pod wiatrakiem w nadziei, że zmiele się w nim mąka na chleb szczęścia dla nich.

Temat radia w lokalu musiał rezonować, bowiem w wychodzącym w tym mieście „Nowym Dzienniku Kresowym” dość szybko ukazał się dowcip…

– Słyszałem, że Szypowski sprowadza Radjo.

– A tak, podobno… Zarobił na grzybach, jak Zabłocki na mydle, to się chce teraz odkuć na Radjo koncertach.

Czy się odkuł – nie wiadomo… Z jednej strony jego cukiernia przeżyła II Rzeczpospolitą – pisał o niej we wspomnieniach z okupowanego Grodna z lat 1939-1940 Gustaw Herling-Grudziński. Z drugiej jednak 24 lutego 1926 roku „Nadniemeński Kurjer Polski” przytoczył apel pana Szypowskiego z którego wynika, że znalazł on inne zastosowanie dla swojego odbiornika… Tekst opatrzony był tytułem „Projekt godny rozważenia”.

Będąc posiadaczem aparatu radjo p. Szypowski proponuje urządzanie radjowych koncertów na prowincji w miasteczkach, osadach i większych wioskach powiatu. Koncerty miałyby na celu nie osiągnięcie zysków, lecz danie możności szerszemu ogółowi mieszkańców prowincji zaznajomienia się z tym cennym wynalazkiem. P. Szypowski nie wątpi, iż propozycją jego zainteresują się: Macierz, Koło Ziemianek lub obie te instytucje łącznie, zwłaszcza iż projektodawca za używanie aparatu nie żąda żadnego wynagrodzenia po za zwrotem kosztów urządzenia tej wyjazdowej imprezy. Uznając aktualność projektu musimy wyrazić nadzieję, iż sfery mogące zainteresować się nie przejdą nad tą sprawą do porządku dziennego. Bliższych szczegółów osobom zainteresowanym może udzielić p. Szypowski Pocztowa 11.

Na dalsze losy tej propozycji nie natrafiliśmy. Tymczasem w Warszawie, w studiu przy ulicy Narbutta, przed mikrofonem stanął obchodzący tego dnia trzydzieste szóste urodziny dr med. Jerzy Rutkowski. Drugi z cyklu wykładów powszechnych przez radio dotyczył transfuzji krwi.

Interesującemu, aczkolwiek specjalnemu tematowi potrafił prelegent nadać szatę tak bardzo dostępną, iż zaciekawił poruszanemi zagadnieniami słuchaczy nawet najmniej przygotowanych. Rysunki do odczytu zamieścił Nr 9-ty pisma naszego.

To oczywiście relacja Lula w „Radjofonie Polskim”. Tego wieczoru słuchacze mogli też liczyć na dużą dawkę muzyki włoskiej w wykonaniu Wandy Korczak-Mleczkówny, Antoniego Gołębiowskiego i zespołu Antoniego Adamusa. Tu również oddajmy głos Lulowi.

Debiut radjofoniczny młodych artystów należy uznać za ze wszechmiar udany. Szczególnie duet z op. „Cavalleria Rusticana” wypadł znakomicie, uwydatniając nietylko walory czysto wokalne lecz również nerw i temperament sceniczny wykonawców.

Na zakończenie odnotujmy jeszcze, że swoje trzydzieste urodziny obchodził występujący przed mikrofonem stacji PTR 14 lutego 1926 roku baryton Hieronim Żuczkowski. Nie był to jego jedyny występ w studiu przy Narbutta. Powrócił tam jeszcze 7 marca.

Ilustracja tytułowa: Reklama cukierni Szypowskiego w Grodnie

Źródło ilustracji tytułowej: „Nadniemeński Kurjer Polski”, 1.05.1925