Niedzielna audycja Wileńskiego Biura Radjotechnicznego, nadawana od godziny 20:00 na fali 446 metrów, zapowiadana była jako „wielki radjo koncert przy udziale wybitnych sił artystycznych”. W gronie tym według „Dziennika Wileńskiego” znaleźli się m.in. panowie Derwis i Szeligowski. Pierwszy to śpiewak obdarzony „niedużym, ale miękkim i lekkim” głosem, „wybitną muzykalnością” oraz „ciepłym i kulturalnym sposobem interpretacji”, drugi – dr Tadeusz Szeligowski – to pianista i prawnik, wykładowca historii muzyki na wileńskim konserwatorium i animator wileńskiego życia muzycznego. Tak, jak i w sobotę, audycji towarzyszył odczyt i publiczna demonstracja w gmachu gimnazjum im. Zygmunta Augusta.

Słuchacze w Warszawie w godzinach od 18:00 do 20:00 mogli liczyć na kolejny historyczny wykład Henryka Mościckiego – tym razem pod hasłem „Zabór rosyjski. Emigracja. Legiony” oraz akademię ku czci zmarłego pod koniec ubiegłego roku Stanisława Reymonta. Nie wzbudziła ona już takiego zainteresowania prasy, jak poprzednia, upamiętniająca Stefana Żeromskiego…

Na akademję złożyły się: przemowa p. Feliksa Gwiżdża, następnie recytacje p. Kazimiery Rychterówny oraz produkcje solowe, chóralne i muzyczne. P. Feliks Gwiżdż w pięknem przemówieniu utrzymanem w nieskazitelnej formie języka autora „Chłopów” snuł swe refleksje na temat związku twórczości Reymonta z ziemią i glebą polską. W dalszym ciągu akademji wygłosiła p. Rychterówna ustęp z „Chłopów” zatytułowany „Tany na weselu Jagusinem z Boryną”. Fragment powyższy nabrał w wykonaniu znakomitej artystki przedziwnej plastyki. Umiejętnie stosowana dynamika głosu i tempo mówienia, oparte na mocno akcentowanych rytmach krakowiaków, mazurków i oberków złożyły się na całość porywającą słuchacza swym rozmachem i zakrojem, przenosząc go wyobraźnią do swej chaty roztańczonej, buchającej światłem na tle nieba ciemnego. Chór Polskiej Kapeli Ludowej tym razem pod batutą p. Maklakiewicza odśpiewał, jak zwykle z wielką precyzją „Elegję” Maklakiewicza oraz „Wiosnę” Kazury – utwory doskonale harmonizujące z nastrojem akademji. Partie solowe doskonale wykonała p. Ruszczewska. Uzupełnił całość zespół A. Adamusa.

To oczywiście Lul. Na kolejnych stronach „Radjofonu Polskiego” redakcja informowała o dalszych szczegółach związanych z organizacją wystawy radiowej.

Tymczasowy Komitet Wystawy definitywnie dokonał wyboru miejsca w Szkole Podchorążych na cele Wystawy. Równocześnie przeprowadzono prowizorycznie podział tego lokalu pomiędzy poszczególne sekcje wystawy. Program sekcji radjoamatorskiej został ostatnio nieco rozszerzony przez dodanie do niej działu „praktyki radjoamatorskiej”. W dziale tym wystawiony będzie szereg eksponatów mających objaśniać część mechaniczną pracy radjoamatorów, a więc założenie anteny, obróbkę ebonitu, nawijanie cewek itp.

Organizatorzy tego działu zabiegają o to, aby módz urządzić na wystawie wzorową pracownię radioamatorską. […] Szereg radjoamatorów pracowałby w niej w pewnych godzinach na oczach publiczności nad budową odbiorników, co by dawało wykład poglądowy praktycznych zajęć radjoamatora. Jeżeli dział ten uda się uruchomić w tym rozmiarze jak się to projektuje obecnie, będzie on niewątpliwie jedną z największych atrakcji Wystawy.

Dalej zachęcano radioamatorów, aby pobierali w biurze wystawy druczki zgłoszeń i rezerwowali miejsca dla swoich eksponatów. Komitet czekał też na chętnych do pomocy przy organizacji przedsięwzięcia – radioamatorów-rysowników czy praktyków-montażystów.

Jednak wydarzeniem tamtej niedzieli, które dla badacza historii radia wydaje się być najbardziej interesujące, jest wywiad z dyrektorem Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego Romanem Rudniewskim, przeprowadzony przez redaktora „Kurjera Polskiego” podpisującego się literami elm. W leadzie autor streszcza go słowami: „Trzyletnie zacofanje” – U nas i zagranica – Społeczeństwo polskie a radjo – Luksus czy potrzeba? – Broadcasting na 1-go kwietnia!”. Fragmenty tej rozmowy przytaczać będziemy w najbliższych dniach.

Na zakończenie – wraz z „Ilustrowaną Republiką” – zajrzyjmy do Francji.

P. Alec Barthas, znany radjoamator i artysta dramatyczny założył w Paryżu „Teatr Radjofoniczny”, którego celem będą transmisje „widowisk słuchowych” przez jedną ze stacji francuskich.

I znowu trochę tu jak w dowcipie o rowerach na placu Czerwonym… Pan nazywał się Alec Barthus i w sztukach prezentowanych na antenie stacji PTT występował mniej więcej od roku. W maju 1925 roku założył trupę, która na radiowej antenie przedstawiała kolejne inscenizacje. To, co stało się pretekstem do powstania powyższej notatki, to przekształcenie trupy w Teatr Radiofoniczny, którego Barthus został dyrektorem… Ta wiadomość z Paryża do Łodzi szła ponad miesiąc – stało się to bowiem w połowie stycznia 1926 roku.

Ilustracja tytułowa: Tadeusz Szeligowski

Źródło ilustracji tytułowej: lituanistika.lt/ (https://etalpykla.lituanistika.lt/fedora/objects/LT-LDB-0001:J.04~2019~1605215721553/datastreams/DS.002.2.01.ARTIC/content)