Nowy i – jak się okazało – zarazem ostatni miesiąc działalności stacji PTR przyniósł w programie stacji PTR zapowiadaną już od jakiegoś czasu nowość – lekcją języka francuskiego. Autorem tej pozycji był wspominany już przez nas przy okazji swoich trzydziestych szóstych urodzin Lucien Roquigny, dziennikarz i tłumacz.

Ankieta odnośnie wprowadzenia do programów lekcji języka francuskiego dała, jak nas informuje kierownictwo audycji – rezultat bardzo pomyślny. To też p. Lucjan Roquigny, zaszczytnie znany na gruncie warszawskim redaktor dziennika „Messager Polonais”, zasłużony krytyk literacko-artystyczny i poeta zacznie dnia tego swe wykłady. Dobra znajomość języka polskiego ułatwi ciężkie zadanie prelegenta. Jednocześnie drukuje pismo nasze powyższy kurs – tak, że słuchacz będzie mógł mieć tekst lekcji przed sobą.

Tekst Lula z „Radjofonu Polskiego” we fragmencie przedrukował również „Kurjer Polski”. A po audycji Lul dodawał:

Prof. Lucien Roquigny zaczął lekcję francuskiego wykazując zalety rutynowanego pedagoga. Wymowę jego cechuje precyzja i czystość – zalety nieodzownie potrzebne dla lektora radiofonicznego.

Po zakończeniu działalności stacji PTR Lucien Roquigny kontynuował swój kurs w Polskim Radiu. W kolejnych latach ukazał się on drukiem w postaci książki.

Tego dnia kolejny z serii powszechnych wykładów radiowych, a zarazem pierwszy z dziedziny krajoznawstwa wygłosił prof. Aleksander Janowski, badacz epoki sejmu czteroletniego. Był on poświęcony nestorowi krajoznawstwa polskiego, Stanisławowi Staszicowi. Część muzyczną stanowił występ tajemniczego Niko Lordo i sopranu opery poznańskiej Ireny Bojanowskiej, a także koncert zespołu Antoniego Adamusa. Muzyków niczym juror w talent show tradycyjnie oceniał Lul:

P. Bojanowska wykazała wcale znaczną kulturę i muzykalność oraz zalety należycie szkolonego materjału głosowego. Nie da się tego powiedzieć o p. Niko Lordo. Głos jego pozostawia dużo jeszcze do życzenia pod względem opanowania materjału. W związku z tem szwankuje, naturalnie i interpretacja.

Jak to z tym głosem było możemy przekonać się sami słuchając nagrań dostępnych w serwisie staremelodie.pl.

Na zakończenie powróćmy do opublikowanego wczoraj wywiadu redaktora „Kurjera Polskiego” z Romanem Rudniewskim.

– Jak dalece spóźniliśmy się w rozwoju radjofonji? – pytamy.

– Polska o całe trzy lata jest w tej dziedzinie „cofnięta”. Anglja, Ameryka i Francja zdołały już przez ten czas olbrzymio rozbudować przemysł i produkcję sprzętu radjotechnicznego, które przynoszą tym państwom bajeczne sumy. Również wpływ radjofonji na kulturę państw zachodnich jest już bardzo widoczny. W samej tylko Anglji broadcasting ma półtora miljona słuchaczy, którzy są wszyscy zaopatrzeni w aparaty odbiorcze miejscowego wyrobu. Za przykładem tych przodujących państw poszły wkrótce inne, jak Włochy, Niemcy, Hiszpanja, Czechosłowacja, Węgry, słowem wszystkie – tylko, niestety, nie Polska. Nawet Sowiety w ostatnim roku stworzyły sieć stacyj nadawczych obejmujących całe terytorjum Związku Sowieckich Republik. Niemcy zdążyły wybudować już 18 stacji nadawczych umożliwiających w całym kraju odbiór detektorowy, tj. za pomocą małych, nieskomplikowanych aparatów kosztujących w handlu do 20 złotych.

– Jakie powody znajduje pan prezes u nas w tem „zacofaniu się” w dziedzinie radjofonji?

– Przedewszystkiem brak odpowiedniego ustawodawstwa, a raczej luku w niem. Wypełnienie tej luki ciągnęło się u nas aż dwa lata! Dziwne to i złe, że w sprawie tak bardzo życiowej zaszła z tego powodu tak znaczna zwłoka. Nawet – po zrobieniu tego pierwszego kroku naprzód – długo debatowano nad tem, jak wogóle ująć sprawę radjofonji w Polsce: do dyskusji nad tem powołano przedstawicieli wszystkich resortów, niestety, osoby te były z istotą radjofonji zupełnie nieobeznane. Kiedy po dalszych półrocznych debatach uchwalono wreszcie trzy zasadnicze punkty, a więc sprawę monopolu, opłat i udziału rządu – wyłoniła się nowa trudność – wybór koncesjonarjusza. Dopiero w dn. 18 sierpnia został sfinalizowany układ koncesyjny między rządem a Tow. „Polskie Radjo”, które natychmiast zajęło się realizacją stacji nadawczej.

Rudniewski w tej rozmowie nie żali się na porażkę w konkursie, nie twierdzi, że gdyby jego firma wygrała, to opóźnienie byłoby mniejsze… stwierdza wręcz, że Polskie Radio natychmiast zabrało się do pracy, a winę za całe opóźnienie zrzuca na polityków. Do tego wywiadu będziemy jeszcze wracać.

Ilustracja tytułowa: Fragment wywiadu z Romanem Rudniewskim w „Kurjerze Polskim”

Źródło ilustracji tytułowej: „Kurjer Polski”, 28.02.1926