Nieco w nawiązaniu do wczorajszej polemiki radiowo-prasowej zajrzyjmy dziś na drugą stronę Bałtyku. W „Ilustrowanej Republice” z 29 marca 1926 roku znalazło się następujące doniesienie:

W Szwecji wybuchł gwałtowny spór o prawo do krytyki literackiej przez radjo. Powodem stała się „godzina książki” stacji nadawczej w Sztokholmie, w czasie której krytycznie omówiono utwór jednego ze współczesnych pisarzy szwedzkich. Przeciwko tej krytyce przez radjo wystąpiło towarzystwo wydawnicze pisarzy szwedzkich. Prezes tej instytucji protest swój oparł na fakcie, że słowa krytyki słyszane są przez setki tysięcy ludzi. Autor nie jest w stanie natychmiast odpowiedzieć na wyrok, który tą drogą zapada. W tym wypadku nie może być porównania z krytyką w prasie, tutaj bowiem autor ma możność skutecznej obrony przeciwko nieprzychylnej krytyce. Nie ma natomiast tej możności w radjo. Krytyka literacka winna być bezwarunkowo pozostawiona piśmiennictwu, radjo zaś nie powinno tutaj szukać materjału dla siebie.

W ogłoszonej wśród pisarzy szwedzkich ankiecie znany literat, Albert Engsrtöm zaproponował, ażeby omówienie książki ograniczyło się do zestawienia cytat z recenzji zamieszczonych w najpoważniejszych czasopismach. Nasse Cetterström sądzi, że omówienie książki winno być utrzymane w tonie gawędy i ograniczać się do wyłożenia i oświetlenia treści. Szereg pisarzy jest zdania, że najwłaściwszą byłaby nie krytyka, lecz kronika radjowa i gdyby ten rodzaj produkcji nie znalazł uznania u słuchaczów, należałoby tej działalności radja zaniechać zupełnie.

Z uwagi na obszerność wczorajszych cytatów nie zmieściliśmy też informacji o niewielkiej notatce, która ukazała się na łamach krakowskiego „Czasu” i „Ilustrowanego Kuryera Codziennego”.

Magistrat rozplakatował rozporządzenie zawierające przepisy dotyczące urządzania i zakładania anten dla radjo-stacji. Bliższe szczegóły w rozplakatowanych ogłoszeniach.

Do zdjęć tych plakatów niestety nie udało nam się dotrzeć, nie wiemy zatem jaki ostatecznie kształt przybrało opisywane już przez nas jakiś czas temu rozporządzenie.

O tym co we wtorek, 30 marca 1926 roku, mogli usłyszeć stołeczni radiosłuchacze donosił „Kurjer Warszawski”:

Dziś dorywcze próby techniczne w ciągu dnia. Zarząd radjostacji prosi nas o podkreślenie jeszcze raz, że dotychczasowych prób muzycznych nie należy uważać za audycje i z tego powodu radjostacja celowo nie ogłasza żadnych danych ani co do wykonawców ani co do wykonywanych utworów. Natomiast radjoamatorzy proszeni są o nadsyłanie uwag dotyczących sprawności działania aparatu stacji i brzmienia wykonywanych utworów.

Wkrótce podobną prośbę do wielkopolskich radioamatorów wystosował dyrektor poznańskiego oddziału Dyrekcji Poczt i Telegrafów Jan Urbański.

Na zakończenie sięgnijmy po „Rzeczpospolitą”, która informowała „Jak się rozwija radjofonia”:

Że radio nie jest już tylko zabawką najlepiej świadczy o tem ilość zainstalowanych odbiorników. W Niemczech podług urzędowej statystyki Min. Poczt liczba zalegalizowanych radjoaparatów dosięgła zawrotnej cyfry 1.108.845, z czego na Berlin tylko przypada 481.013. Świadczy to, iż w mieście tem niema prawie rodziny, któraby nie posiadała własnej radjostacji odbiorczej. Hamburg liczy obecnie 136.600 radjoabonentów. Lipsk przekroczył już 177.000, a Monachjum 95.000.

W Anglji zarejestrowano do dnia 28 lutego br. 1.906.000 radjoodbiorników. W tym samym czasie w ubiegłym roku notowano 1.258.000.

Na całym niemal świecie radio stało się czymś tak powszedniem jak tramwaj, kino lub gazeta. Najwyższy czas, aby i nasze społeczeństwo zrozumiało doniosłość tego wynalazku i te tysiączne przyjemności i korzyści, jakie z niego czerpać może i powinno.

Cóż, u nas milionowego abonenta zarejestrowano dopiero w roku 1939…

Ilustracja tytułowa: Studio Polskiego Radia przy ulicy Kredytowej

Źródło ilustracji tytułowej: „Radjofon Polski” 14/1926