Po jednym dniu przerwy – w lany poniedziałek – Polskie Radio kontynuowało nadawanie audycji próbnych. W nowym tygodniu postanowiono uporządkować układ programu. Wedle zapowiedzi z niedzielnego „Radjofonu Polskiego” miało to wyglądać tak:

Koncerty radjofoniczne stacji warszawskiej w tygodniu bieżącym będą nosić charakter próbny. Zamierzone są produkcje wszelkich typów, a więc: orkiestralne, chóralne, solowe oraz recytacje. Ze względu na charakter próbny tych produkcji – szczegółowe programy ich nie mogą być przewidziane z góry. W przypadku, gdy jakaś produkcja będzie źle wypadać – może zostać przerwana i zaczęta od nowa lub zastąpiona inną.

Schemat ogólny tych prób naszkicowany na tydzień bieżący przedstawia się następująco:

Codziennie poczynając od poniedziałku dnia 5 kwietnia

17.00-18.00 Koncert orkiestry „Polskiego Radja” (średnio 8 osób).

18.00-18.20 Recytacje utworów literatury pięknej.

19.00-19.20 Komunikaty rolnicze.

20.00-22.00 Koncert instrumentalno-wokalny z udziałem orkiestry „Polskiego Radja” oraz solistów.

Nie było to do końca zgodne z prawdą, ponieważ „Rzeczpospolita” z soboty przedstawiła szczegółowy układ poniedziałkowego wieczornego koncertu z udziałem Zofii Dobrowolskiej-Pawłowskiej. Znalazły się w nim utwory m.in. Chopina, Paderewskiego, Niewiadomskiego, Moniuszki, Brahmsa, Bizeta i Verdiego.

A tak o audycjach nadanych w nowym tygodniu – już bez wyszczególniania poszczególnych dni – pisał Lul na łamach „Radjofonu Polskiego”.

Programy, poza częścią muzyczną zawierały również część „żywego słowa”, zaczęto pozatem wygłaszać odczyty oraz podawać czas. Przez tego rodzaju rozszerzenie programu zamierzono stopniowo dojść do właściwego oblicza nadawań – to znaczy do ustalenia pełnego programu audycji. […]

Dzięki nieustającej pracy nad doprowadzeniem strony technicznej nadawań do perfekcji zdołano polepszać prawie z dnia na dzień czystość odbioru. Liczne próby i doświadczenia robione w Studjo nad sposobem nadawania wpłynęły dodatnio na charakter odbioru. Tak naprzykład ustalono, iż dotychczasowe tłumienie oddźwięków tylko wyłącznie przez kotary lekkie jest niewystarczające – więc uzupełniono je portjerami z grubego sukna oraz zawieszono okna i skrzętnie usunięto wszelki sprzęt mający w najmniejszej chociażby mierze wpłynąć na wywołanie niepożądanych rezonansów i przydźwięków. Okazało się przytem, że niewinny bęben, znajdujący się w kącie studja – nawet skrzypce leżące na kanapie – mogą być przyczyną wielkich skażeń dźwiękowych.

Pomyślnie rozwiązano sprawę nadawań solowych produkcji fortepjanowych przez odpowiednie ustosunkowanie mikrofonu. W dalszym ciągu przeprowadzane są doświadczenia w celu najkorzystniejszego rozmieszczenia instrumentów wewnątrz Studja.

Co się tyczy doboru programu, to jak na koncerty próbne mało co pozostawiały one do życzenia. Programy poszczególne miały coprawda przeważnie charakter nieokreślony – dały się wszakże zauważyć intencje kierownictwa, zmierzające do zachowania charakteru popularnego i dostępnego koncertów popołudniowych oraz wyposażenia w lepsze siły solowe i nadanie charakteru poważniejszego koncertom wieczornym.

Co się tyczy odczytów, nie można pominąć milczeniem faktu, iż przed mikrofonem przewija się szereg prelegentów znanych jako wybitnych fachowców. Jak dotychczas wywiązali się wszyscy, bez wyjątku, bardzo pomyślnie z debiutu, zdradzając przeważnie dobrą dykcję oraz umiejętność barwnego i interesującego przedstawienia poruszanych zagadnień.

Ilustracja tytułowa: Fragment zapowiedzi programu radiowego w „Radjofonie Polskim”

Źródło ilustracji tytułowej: „Radjofon Polski” 14/1926