Wspominaliśmy już o tym, że kierownictwo Polskiego Radia zdawało sobie sprawę z niedoskonałości nadawanego w pierwszych tygodniach programu. Odpowiedzią na głosy krytyczne były zmiany wprowadzone do ramówki na przełomie maja i czerwca 1926 roku. Wówczas codzienne odczyty przyporządkowane zostały do działów, których nazwy brzmiały: „Rolnictwo”, „Higiena i medycyna”, „Sport i wychowanie fizyczne”, „Podróże i przygody”, „Wynalazki i odkrycia”, „Historia wszechświata”, „Historia cywilizacji”, „Świat kobiecy”, „Sztuka plastyczna”, „Kultura życia codziennego”, „Mowa ojczysta” czy „Bibliotekarstwo”. W ramach zmian wprowadzono też więcej wieczornych koncertów tematycznych, a także nowe cykle – „Wśród książek” o nowościach wydawniczych i „Najnowsza historia Polski” znanego ze stacji PTR prof. Henryka Mościckiego oraz „Najnowsza literatura polska” Romana Zrębowicza, krytyka i historyka literatury. Tak o wprowadzonych zmianach informowało „Echo Warszawskie”:

Ubiegły tydzień „radjofoniczny” zaznaczył się wielkim postępem na drodze poprawy audycji. Widać, że Polskie Radjo wolno, lecz konsekwentnie i skutecznie idzie po linji podniesienia swych koncertów do klasy „europejskich”. I tak w godzinach po obiednich słyszymy obecnie Jazz-band. Ta godzinka lekkiej muzyki tanecznej bardzo dodatnio wpłynęła na ożywienie w dziale muzycznym, który dotąd był może zbyt jednostronny w swej powadze. Następnie z uznaniem należy przyjąć „wymienny” koncert muzyki norweskiej ze stacją Oslo. Koncert ten wypadł wspaniale, przyczem specjalnie podkreślić musimy „radjofoniczny” talent p. Buczyńskiej i Maliszewskiego. […]

A teraz parę słów o naszych „speakerach” „Pan” i „Pani”, których słyszymy w roli conferensierów, zrobili duży krok naprzód. Pozbyli się w dużej mierze niepewności w czytaniu komunikatów i niezręcznego wiązania zdań, co dawniej nieraz można było zaznaczyć. Obydwoje obdarzenie wybitnie „radjofonicznym” i bardzo miłym głosem mogą stać się naprawdę pierwszorzędnemi speakerami.

Wspomniany w artykule jazz-band oficjalnie zadebiutował na antenie Polskiego Radia w niedzielę, 6 czerwca, choć już 2 czerwca można go było usłyszeć w ramach „nadprogramu”. Znana z krytyki niemal wszelkich działań Polskiego Radia redakcja „Radjofonu Polskiego” nie podzielała oczywiście entuzjazmu redaktora „Echa Warszawskiego”:

Wprowadzenie Jazz-bandu jest obniżeniem poziomu programów muzycznych i wątpliwe jest czy wyjdzie na dobre zarówno dla Polskiego Radja jak i dla licznych słuchaczy, tembardziej, że zespół orkiestralny Polskiego Radja nie jest zespołem kabaretowym i dlatego Jazz-bandy nie zadowalniają zwolenników tej muzyki.

W sobotę, 5 czerwca, realnych kształtów miała nabrać wspominana niedawno współpraca radia z prasą. O godzinie 19:00 w ramówce przewidziany został „Żywy numer Wiadomości Literackich”. Cierpiąc na niedobór „żywego słowa” kierownictwo zdecydowało się na współpracę z warszawskimi tytułami literackimi. Na pierwszy ogień pójść miały właśnie „Wiadomości Literackie”, społeczno-kulturalne pismo ukazujące się w latach 1924-1939. Miały… bowiem w ostatniej chwili został odwołany i zastąpiony „przygodnemi recytacjami”. Stąd pięć dni później, zapowiadając „Żywy numer Tygodnika Ilustrowanego”, prasa pisała o pierwszym wieczorze z tego cyklu.

Polskie Radjo zainicjowało szereg audycji poświęconych warszawskim czasopismom literackim. Pierwszy z tego cyklu wieczór odbędzie się w najbliższą sobotę, d. 12 bm. o godz. 6½ do 7½. Na mikrofon transponowany będzie numer znakomicie zasłużonego, cieszącego się powszechną sympatią „Tygodnika Ilustrowanego”, na który złożą się artykuły i utwory Zdzisława Dębickiego, Wacława Grubińskiego, Wacława Husarskiego, Kornela Makuszyńskiego, M. Strzeleckiego, Kazimierza Warchałowskiego i Kazimierza Wierzyńskiego. Część radjowego żywego numeru wygłoszona będzie przez autorów osobiście, część zaś przez najznakomitszych artystów scen warszawskich.

W wieczorze radjowym „Tygodnika Ilustrowanego” udział biorą też: Mieczysława Ćwiklińska, Juljan Osterwa i Aleksander Zelwerowicz, którzy wykonają specjalny djalog radjowy Wacława Grubińskiego, feljeton Kornela Makuszyńskiego oraz dwa utwory Kazimierza Wierzyńskiego.

Oprócz wspomnianego dialogu i felietonu w planie audycji znalazł się „Artykuł wstępny” Zdzisława Dębickiego, cykle „Z liryki” Kazimierza Wierzyńskiego, „Z literatury bieżącej” i „Z teatru” Władysława Zawistowskiego, „Z boisk i kortów” Mariana Strzeleckiego oraz „Z wystaw bieżących” Wacława Husarskiego, a także artykuł o Chile Kazimierza Warchałowskiego. Na koniec przewidziano zadanie do rozwiązania z nagrodami.

Jak wynika z powyższego, owy „żywy numer” nie był odpowiednikiem papierowego, który do rąk czytelników trafił z datą 12 czerwca 1926 roku. Np. artykuł o Chile drukiem ukazał się dopiero 24 lipca 1926 roku. Nowa pozycja przypadła do gustu prasowym recenzentom. Dwa dni po emisji na łamach „Echa Warszawskiego” można było przeczytać:

Próba tej nowej dziedziny audycji mówionych wypadła dobrze. Mielibyśmy tylko małe zastrzeżenia co do tempa, lecz sądzimy, że drobne te usterki zostaną usunięte.

Tydzień później nadano „Żywy numer Naokoło świata”. W „Polsce Zbrojnej” zapowiadano go tak:

Dziś w sobotę od godz. 18 i pół do 19 i pół popularny miesięcznik „Naokoło świata” nadaje przez radjo swój doskonały, stylowy numer. Wrażenia ze swojej niedawnej bytności w Ameryce opowie p. inż. Piotr Drzewiecki, o „czerwonoskórych” w Amazonji – p. Stanisław Bouffał, pele-mele podróżnicze doskonały pisarz i podróżnik p. Ferdynand Goetel. O człowieku jako o radjostacji mówić będzie p. B. Szarlitt, o automobilu „Czy naprawdę jest luksusem?” – inż. Bolesław Ruśkiewicz. Prawdę i baśń o Twardowskim i Fauście – p. St. Szwejcer. Numer zakończą rozrywki umysłowe.

Tu kilka sprostowań. Emisję według drukowanych w prasie ramówek przewidziano od godziny 19:00 do 20:00, zaś Bouffał (zapisywany też czasem jako Bouffałł) na imię miał nie Stanisław, a Bronisław. Był wykładowcą prawa na KUL i w Wolnej Wszechnicy Polskiej. To również była kompilacja z kilku wydań papierowego magazynu – m.in. z lipca, sierpnia i grudnia. Dzień po audycji na łamach „Polski Zbrojnej” można było przeczytać:

Wczoraj podany został po raz pierwszy w Polsce przez radjo wynik konkursu. Redaktor miesięcznika „Naokoło Świata”, p. Ferdynand Goetel ogłosił rezultat rozpisanego w swoim czasie wielkiego konkursu na nowelę. Jury z p. red. Zdzisławem Dębickim, jako przewodniczącym na czele, przyznało z pośród 368 nadesłanych na konkurs nowel pierwszą nagrodę p. Stanisławowi Sajkowskiemu za utwór pod tytułem „Miłość kapitana Paara”. Jak nas informują, młody i nieznany dotychczas na polu literatury autor przybył niedawno z Japonji, gdzie przebywał w służbie dyplomatycznej. Podczas pobytu na Dalekim Wschodzie odbył cały szereg dalekich podróży, które posłużyły mu jako tło do nagrodzonej właśnie noweli. Nowela ta będzie zamieszczona w lipcowym numerze „Naokoło Świata”.

Mimo ciepłego przyjęcia nowa audycja „spadła” z anteny po tych dwóch wydaniach. W tej formie nie powróciła też po wakacjach. Nie było to jednak całkowite pożegnanie z „Żywymi numerami”. W kolejnych latach pod tym szyldem emitowane były skierowane do dzieci i młodzieży audycje współtworzone z „Płomyczkiem”, „Moim Pisemkiem” i „Iskrami”.

Na zakończenie jeszcze łyżeczka dziegciu… Za „Warszawianką”:

Wobec ogłoszonego w dn. 10-go czerwca 1926 r. rozporządzenia p. Komisarza Rządu na m.st. Warszawa o przestrzeganiu dokładności czasu obowiązującego w Polsce Obserwatorjum Astronomiczne Uniwersytetu Warszawskiego podaje do wiadomości, że: […] podawane przez Polskie Radjo sygnały czasu, wbrew zapowiadanej dokładności 15 sekund, zawierają ciągle jeszcze błędy dochodzące do 2 minut, co wywołuje liczne reklamacje i nieporozumienia.

Ilustracja tytułowa: Fragment okładki „Tygodnika Ilustrowanego” z 12 czerwca 1926 roku

Źródło ilustracji tytułowej: „Tygodnik Ilustrowany”, 12.06.1926