Dziś spotykamy się po raz czterechsetny! Dziękujemy, wszystkim Czytelnikom, że jesteście z nami.

W czwartek, 4 lutego 1926 roku, w obecności ministra Przemysłu i Handlu Stanisława Osieckiego obyły się obrady sejmowej komisji komunikacyjnej pod przewodnictwem Kazimierza Bartla. W ich trakcie oprócz m.in. tematu strajku stołecznych telefonistek powróciła sprawa przekazania Polskiemu Radiu Państwowej Wytwórni Aparatów Telegraficznych i Telefonicznych. Taka relacja ukazała się m.in. w „Polsce Zbrojnej”, „Warszawiance” i w „Ilustrowanym Kuryerze Codziennym”.

Sprawozdanie składali przedstawiciele Ministerstwa Spraw Wojskowych i Ministerstwa Kolei co do ilości zamówień rządowych zagranicą na dostawę aparatów telefonicznych i telegraficznych. Ze sprawozdania przedstawiciela M.S. Wojsk. wynikało, że olbrzymi procent zamówień na te dostawy Ministerstwo to powierzało dostawcom krajowych. Inaczej przedstawia się sprawa w Ministerstwie Kolei, które w roku 1923 w kraju udzieliło zamówień na dostawę aparatów telefonicznych i telegraficznych na sumę 9200 złotych, podczas gdy zagranicą na 25000 złotych. W roku 1924 w kraju na 13900 złotych, zagranicą zaś na 66723 złote. Poprawa tych stosunków w Ministerstwie Kolei rozpoczęła się od roku 1925, w którym w kraju Ministerstwo Kolei udzieliło zamówień na 174541, zagranicą zaś na 12 385 zł. Ogółem w ciągu czterech ostatnich lat krajowi dostawcy dla Min. Kolei dostarczyli towarów za 197000 zł, zagraniczne na 126000.

Więcej szczegółów przyniósł parlamentarny korespondent „Ilustrowanej Republiki”:

Poseł Wyrzykowski z „Wyzwolenia”, który opierał się na protokule odnośnej komisji rządowej stwierdził, że jednak wojsko nie popiera państwowej wytwórni swemi zamówieniami i jakkolwiek powstrzymuje się od zakupów zagranicą, to jednak niewykorzystuje kredytów budżetowych przeznaczonych na zakup sprzętów łączności, czem z jednej strony przyczynia się do pogorszenia stanu finansowego wytwórni, a z drugiej – osłabia siłę obronną armji.

W dyskusji, w której udział brali m.in. posłowie Pławski, Kapeliński, Sommerstein i Gerlicz, zwracano uwagę na fakt, że przekazanie fabryki Polskiemu Radiu, a w konsekwencji szwedzkiemu Ericssonowi jest niekorzystne dla Państwa. Podkreślano też koneksje polityczne.

Cała ta umowa ze względu na osoby kontrahentów pp. Skulskiego i Sułowskiego robi wrażenie koncesji polityczno-partyjnej dla osób blisko pewnych stronnictw obecnej koalicji stojących.

Ostatecznie posiedzenie odroczono do czasu uzyskania opinii generalnej prokuratorii czy umowa z Polskim Radiem jest wiążąca.

Tymczasem przed mikrofonem współfinansowanej przez Polskie Radio Warszawskiej Stacji Radjofonicznej ponownie pojawił się inż. Eugeniusz Porębski, który wygłosił pierwszą część odczytu na temat Kanału Panamskiego, tytanicznego dzieła inżynierii. Treści tego wykładu nie znamy, ale zachowały się ilustrujące go zdjęcia zatytułowane „Widok z lotu ptaka Przesmyku Panamskiego wraz z kanałem” oraz „Obsunięcie się ziemi podczas kopania go” opublikowane w zapowiadającym audycję „Radjofonie Polskim” z 31 stycznia 1926 roku.

Na zakończenie z Warszawy przenieśmy się do Poznania, gdzie czwarty odczyt w ramach Radiowego Tygodnia Obrony Kresów Zachodnich – tym razem pod hasłem „Jaki powinien być nasz stosunek do Niemiec. Uwagi wysnute z myśli Staszica” – wygłosił dr Mieczysław Michałkiewicz, lider PSL „Piast” w Wielkopolsce oraz ceniony profesor gimnazjum św. Marii Magdaleny. Treść wykładu, którą znamy z poznańskiej prasy, przytaczamy w dodatku specjalnym. Teraz zerknijmy jeszcze do głosów słuchaczy stacji 17 ZFWL:

Niniejszym komunikuję, iż dnia 4.II rb. słyszałem (na 3-lampowym aparacie firmy „Poznańskie Towarzystwo Telefonów”, na głośniku angielskim) od godz. 9½ do 10 min. 20 bardzo wyraźnie wykład nadany przez stację doświadczalną poznańską. Szum, który częściowo przeszkadzał, pochodzi moim zdaniem ze stacji doświadczalnej. Głos prelegenta był bardzo wyraźny, jednakże brzmiał zdaleka, tak jak podczas oper transmitowanych z Berlina. Wyrazistość i brzmienie głosu odpowiadało stacji berlińskiej i wrocławskiej. Krzyżankiewicz. Dyrektor.

W czwartek, dnia 4.2. rb. wieczorem słuchałem z wielką radością mowę ojczystą i przemowę o kresach zachodnich, a także o urządzeniu stacji doświadczalnej UP. Na życzenie z wdzięcznością donoszę, iż słuchałem aparatem 3-lampowym francuskim „Pericaud”, antena otwarta 60 m, kierunek anteny wschód zachód, uziemienie: rynna deszczowa. Poznań-Jeżyce, ul. Kochanowskiego 2 I p.

Odbiór był znakomity, nader wyraźny, głośny i czysty, siła głosu mniejwięcej 30 proc. bardzo głośnej stacji Berlina. Ostatnia „lekcja” dla nieznośnych „reakcjonistów”, oby wzięli sobie do serca i poprawili się, gdyż w czasie odbioru okropnie pogwizdywali. Dodać muszę, że na mej kamienicy są cztery anteny sąsiadów. Prosząc o jaknajwięcej „lekcji dla reakcjonistów” pozostaję z poważaniem. M. Peclerski.

Choć akurat ten gwizd mógł być akurat planowy… „Dziennik Poznański” zapowiadał na ten dzień występ Leona Bednarka, wirtuoza w gwizdaniu na palcach z teatru „Pawie Pióro”… i dodawał:

Niestety część muzyczna jeszcze przez pewien czas będzie się prezentowała w skromnych ramach, gdyż mimo starań nie udało się uzyskać od dyrekcji Poczt i Telegrafów połączenia pomiędzy „studio” znajdującem się w budynku Redakcji „Dziennika Poznańskiego” a stacją nadawczą w Collegium Medicum.

Ilustracja tytułowa: Mieczysław Michałkiewicz

Źródło ilustracji tytułowej: Wirtualne Muzeum Historii Poznania